Στης πολιτείας τα στενά

Ήθελα καιρό τώρα να βάλω αυτό το τραγουδάκι, αλλά δεν έβρισκα αφορμή. Έτσι στο άσχετο λοιπόν ακούμε τη Βικτώρια, σε στίχους Άλκη Αλκαίου, μουσική και ερμηνεία Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τα 2 χρόνια που έκανα σχέδιο σε ένα εργαστήριο στα Εξάρχεια, στην οδό Νοταρά. Μου θυμίζει και το άτομο που έκανα τότε παρέα στο εργαστήριο. Μου θυμίζει και ότι περάσαν ήδη 6 χρόνια από τότε που ξεκινούσα τα μαθήματα.

Από τη μια μου φαίνεται σαν χθες. Από την άλλη είναι μεγάλη η απόσταση από τότε έως τώρα. Μια απόσταση από αυτές που δεν ήθελα, δεν τη διάλεξα εγώ. Φαίνεται σαν να μην έμεινε τίποτα ίδιο πάνω μου από τότε. Υπάρχουν 2 πράγματα όμως ίδια... το όνομά μου και τα μάτια μου. Τα μάτια που όσο κι αν μαθαίνουν να βλέπουν, αυτό δεν αλλάζει τη φύση τους.

Πάντα γυαλίζουν λέει ένας φΙΛΟΣ μου και με ρώτησε γιατί. Δε θυμάμαι τι του απάντησα. Αλλά ξαναπαντώ για να το θυμάμαι. Γυαλίζουν όταν υπάρχει κάποιος να τα δει που γυαλίζουν.

:))))))))))))) Τα υπόλοιπα άλλη φορά.

Εδώ ακριβώς από πάνω στην εικόνα, ένα κομμάτι μαύρο χαρτόνι που δεν έπρεπε να πάει χαμένο!

Σ' ένα μπαράκι με προγκάει ένας πιωμένος

που λέει πως ψάχνει από κάπου να πιαστεί.

Κι εγώ ξεκάρφωτος, μαζί και καρφωμένος

του λέω με στυλ πως είναι όμορφη η ζωή.

υγ. Ευχαριστώ όλους τους υπέροχους, που (μου) χαμογελάνε. Και ευχαριστώ τη "νέα μου βαφτισιμιά" για το υπέροχο απόγευμα.