Θα κάνουμε χωριό τελικά

Με έναν παλμό φοβερό, να θες να χειροκροτάς τόσο αυθόρμητα.
Κι αν ήξερες κρητικά να τραγουδάς και να χορεύεις, ήθελες να το κάνεις.
Ο κόσμος τόσος, να τραγουδάει, να λέει "μπράβο Γιάννη".
Να χαμογελάς ακόμα κι εκεί που οι στίχοι, οι στιγμές άγγιζαν την ψυχή.
Στην τόση απλότητα, στην παρέα, που ανάλογα με το τραγούδι άλλαζε και μεγάλωνε.
Δε θα μπορούσε να λείψει η Αφροδίτη από τη Ρόζα τη ναζιάρα κι ήταν όντως εκεί πιο πέρα.
Κι ήρθε κι η Βούλα δυο στιγμές να χαζέψει τον Ακροβάτη που τραμπαλίζεται και να ακούσει της Αρετούσας τα μαντάτα.
Ο Τάσος, φυσικά και νοήτα δίπλα μου, στου χειμώνα τον ανθό.
Κι ο Κώστας με την απορία της ζαχαρωτής τουφεκιάς.
Ο Στέλιος να με πάρει εκεί που το κορμί λυγάει, εκεί που το κορμί γελάει.
Ο Γιάννης που ξέρω πως θα 'τρεχε πίσω από τη Μαύρη Πεταλούδα.
Κι ο μπαμπάς μου στη γραμμή για αντι-κέρασμα.


Κι άσε να νιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία.

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι
Στίχοι, Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου


Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο

Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Bάστα το νου, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
που 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα


υγ1. Για την παρέα και το μοίρασμα, σε ευχαριστώ.
υγ2. Η συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στην Τεχνόπολη την 07-06-2011.