53 ημέρες

Ξεκίνησα με λίγα εφόδια: λίγα χρήματα, το πτυχίο μου, λίγα ρούχα, το ταίρι μου και την αγάπη μας, την στήριξη των δικών μου, τον Μικρό Πρίγκιπα, το Χαμόγελο της Τζοκόντα κι ένα εικόνισμα.

Λίγες μέρες πριν φύγω, θα έκανε η μαμά μου μια επέμβαση και υπολόγιζα ότι μέχρι να φύγω θα έχει γυρίσει στο σπίτι. Δυστυχώς η επέμβαση αναβαλλόταν συνεχώς και πραγματοποιήθηκε τελικά 3 μέρες πριν φύγω. Αποχαιρέτησα τη μαμά μου στο κρεββάτι του νοσοκομείου, χωρίς πολλά πολλά και ευτυχώς ήδη είχε πάρει τα πάνω της από την ταλαιπωρία της επέμβασης.

Μόλις αποχαιρετίσαμε τους δικούς μας στο αεροδρόμιο και περπατούσαμε με τον Στέλιο στο διάδρομο που θα μας οδηγούσε στην πτήση μας, ένιωσα ένα τεράστιο σφίξιμο, ένα κενό, και το πολύ δυνατό αίσθημα ότι τώρα είμαστε οι δυο μας. Μετά από μια πολύ καλή πτήση, ακολούθησε λίγη ταλαιπωρία μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι που είχαμε νοικιάσει, διότι οι αποσκευές ήταν ασήκωτες, η κούραση άρχισε να με καταβάλει και όσο να 'ναι έκανε και λίγο κρύο.

Η πρώτες εντυπώσεις ήταν ανάμεικτες. Έβλεπα ομορφιά από τα παράθυρα του τρένου που με μετέφερε στο Ρότερνταμ, ένιωθα μόνη σε ολόκληρο τον κόσμο όταν κατά τις 7 το απόγευμα βγήκαμε να φάμε κάτι και δεν έβλεπες άνθρωπο τριγύρω. Το σπίτι ήθελε πολύ καθάρισμα και έτσι οι 2 πρώτες μέρες περάσανε με χλωρίνη και σφουγγάρια. Το κυνήγι για την ανεύρεση εργασίας ξεκίνησε εντατικά, και μην ξεχνάμε τα βιογραφικά που στέλναμε ήδη από την Ελλάδα, τουλάχιστον ένα μήνα πριν.

Σχεδόν δύο μήνες εδώ. Ο Στέλιος έχει ήδη μια δουλειά που είναι ακριβώς αυτό που ζητούσε, που τον γεμίζει και τον κάνει να αισθάνεται δημιουργικός και χρήσιμος. Βέβαια δεν μπορούν να πηγαίνουν όλα τέλεια πάντα... Αφού είδαμε ότι παραμένουμε εδώ, ψάξαμε για ένα σπίτι που θα μπορέσουμε να μείνουμε μόνιμα. Αυτό που είχαμε νοικιάσει στην αρχή ήταν προσωρινό. Να μην τα πολυλογώ, πέσαμε σε απατεώνες που προσπαθούν να γλιτώσουν την εφορία, με αποτέλεσμα να ψάχνουμε ξανά για σπίτι. Αλλά δε βαριέσαι, τα προβλήματα είναι για να λύνονται.

Η ζωή εδώ είναι διαφορετική από ότι ξέρουμε. Η δραστηριότητα συμβαίνει με το φως της ημέρας. Μετά τις 5-6 το απόγευμα τα καταστήματα και οι υπηρεσίες κλείνουν. Ο κόσμος γυρίζει στο σπίτι του και δεν κυκλοφορεί ψυχή. Τα καταστήματα είναι μόνο ένα απόγευμα την εβδομάδα ανοιχτά και μερικά ανοίγουν και λίγες ώρες την Κυριακή. Ακόμα και τα εστιατόρια κλείνουν κατά τις 10 και μίση το βράδυ. Για έναν Έλληνα φαίνεται τραγικό, αλλά πιστέψτε με, το να ζεις τη μέρα είναι καλύτερο. Τα σουπερμάρκετ είναι πολύ πιο φθηνά από την Ελλάδα και οι μισθοί πολύ πιο υψηλοί. Υπάρχει μια αξιοκρατία που τη βλέπεις παντού. Οι υπηρεσίες λειτουργούν άψογα και οργανωμένα. Ίσως τελικά αυτό να είναι το αυτονόητο και απλά εμείς ζούμε στη χώρα του παραλόγου. Σε μια πόλη όπως το Ρότερνταμ, όπου ζουν όλες οι φυλές της γης, ο ρατσισμός είναι ανύπαρκτος. Ολλανδοί, αφρικανοί, κινέζοι, ινδοί, μουσουλμάνοι, χριστιανοί, άθεοι, άτομα με ειδικές ανάγκες (πάρα πολλοί κυκλοφορούν με αμαξίδιο) όλοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Ίσως να υπάρχει μια μικρή δυσκολία για όσους δε μιλούν τη γλώσσα, πράγμα που το βρίσκω λογικό. Δεν υπάρχουν ζητιάνοι, ούτε πλανόδιοι μικροπωλητές. Δεν ξέρω τι κάνουν οι φτωχοί αυτού του τόπου, αλλά στο δρόμο δεν τους βλέπεις.

Για μένα, για το επάγγελμά μου είναι δύσκολα τα πράγματα και εδώ. Οι θέσεις λίγες, οι υποψήφιοι πολλοί, αλλά δεν το βάζω κάτω. Στην Ελλάδα δεν έστελνα ούτε ένα βιογραφικό για θέση γραφίστα. Εδώ τουλάχιστον στέλνω αυτά τα λίγα και περιμένω και απάντηση τις επόμενες 10 μέρες από μια συνέντευξη που πήγα. Κάθε φορά που αγχώνομαι για το θέμα της δουλειάς, σκέφτομαι "στην Ελλάδα τι θα έκανες τώρα;" και η απάντηση που δίνω με γεμίζει πείσμα και αισιοδοξία. Όχι δε μετανιώνω που άφησα τη χώρα μου. Για έναν άνθρωπο δραστήριο, που διψά να δημιουργεί και να ζει, η Ελλάδα είναι πλέον αφιλόξενη χώρα. Είχα αρχίσει να αισθάνομαι τεμπέλα στην Ελλάδα κι ας μην ήμουν, αισθανόμουν να βουλιάζω μέσα σε ένα πηγάδι που με εγκλώβιζε στο σπίτι των γονιών μου, σε μια ζωή που θα με ζούσαν οι γονείς μου ως τα 70 μου και τίποτα δε θα μπορούσα να δημιουργήσω.

Παίρνοντας την απόφαση να ζήσω σε άλλη χώρα, ήξερα ότι το τίμημα που θα πλήρωνα ακριβά, θα ήταν η νοσταλγία των αγαπημένων μου προσώπων. Η τεχνολογία βοηθάει όσο να 'ναι, μιλάμε και βλεπόμαστε καθημερινά με το internet και τις κάμερες. Αλλά εγώ δεν είχα ξαναφύγει ποτέ από το σπίτι μου. Μου έλειψε η αίσθηση του να είναι οι δικοί μου στο σπίτι. Απλά να είναι σαν φυσικές παρουσίες. Δεν είμαστε σαν οικογένεια από αυτούς που αγκαλιάζονται και φιλιούνται, αλλά τώρα που τους περιμένω να έρθουν εδώ για διακοπές, δε βλέπω την ώρα να χωθώ στις αγκαλιές τους και να κρατάω τα χέρια τους.

Όταν σε χωρίζει τόση απόσταση από καταστάσεις, γεγονότα, πρόσωπα και τόπους, όλα φαίνονται λίγο πιο λεία κι απλά. Εκτιμάς το κάθε συναίσθημα που έχεις νιώσει, όποια κι αν ήταν η κατάληξη. Οι δυσάρεστες σκέψεις και οι πίκρες που έχεις νιώσει χάνονται σε κάποιο από τα αμέτρητα κανάλια του τόπου αυτού. Κι ύστερα με 2-3 φράσεις βλέπεις ότι όποιο όμορφο συναίσθημα έχεις νιώσει, έχει πιάσει τόπο κι ίσως να έχει αφήσει ένα όμορφο αποτύπωμα. Έτσι απλά επιτρέπεις ξανά στις αναμνήσεις να σε πλημμυρίσουν και να ακουμπήσουν τη γλύκα τους πάνω σου.

Και πόσους ανθρώπους θα έπρεπε να ευχαριστήσω για την τόση συμπαράσταση όλον αυτό τον καιρό... Από πριν φύγω ακόμα, και όσο καιρό πέρασα εδώ έχοντας μπροστά μου μόνο ένα θολό αύριο και τώρα ακόμα που δίνουν το παρόν με μια καλημέρα και 2 κουβέντες. Σας ευχαριστώ όλους, για αυτά τα 2 λεπτά που αφιερώνετε για να μου στείλετε μια κουβέντα, που για μένα είναι πολύτιμη και την εκτιμώ αφάνταστα. Ευχαριστώ για κάθε ευχή και σκέψη που κάνετε για το καλό μου. Πολλοί δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό το ιστολόγιο για να διαβάσουν τις ευχαριστίες μου, αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχω ευχαριστήσει τον καθένα χωριστά.

Κι ένα τελευταίο, το πιο σπουδαίο, είναι ότι ένιωσα με κάθε μου κύτταρο το παρακάτω τραγούδι.

Το πιο μεγάλο μου στήριγμα, σε κάθε στιγμή θλίψης και απογοήτευσης, η μεγαλύτερη πηγή αισιοδοξίας και δύναμης, η πιο ζεστή αγκαλιά και το πιο γλυκό κι αληθινό χαμόγελο είναι αυτό που βλέπω κάθε πρωί στο προσκεφάλι μου. Δε χρειάζεται τίποτα παραπάνω από τη βαθιά αγάπη για να νιώσει κανείς ευτυχισμένος, ασφαλής και ήρεμος. Χωρίς τη στήριξη και την υπομονή του Στέλιου δε θα τα κατάφερνα εδώ. Και είμαι τόσο περήφανη που κατάφερε να πάρει αυτή τη δουλειά και που πηγαίνει τόσο καλά. Σε ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου.




υστερόγραφο: δεν πιστεύω στην τύχη


υγ1. Μου λείψανε και τα βιβλία μου και το διάβασμα πολύ.
υγ2. Η αλλαγή του χρόνου εδώ ήταν γεμάτη πυροτεχνήματα. Την παραμονή Πρωτοχρονιάς ρίχνανε όλη μέρα αυτά που κάνουν μόνο θόρυβο. Ήταν σαν να γινόταν πόλεμος. Με το που άλλαξε ο χρόνος αρχίσανε να ρίχνουν τα πολύχρωμα πυροτεχνήματα. Επί μία ώρα ρίχνανε ασταμάτητα, είχαν βγει όλοι στα πεζοδρόμια και πετούσαν πυροτεχνήματα. Ο καθένας είχε τεράστιες σακούλες γεμάτες και σταματήσανε μόνο όταν τους τελείωσαν όλα.
υγ3. Ελπίζω να τα έγραψα όλα :Ρ χαχαχα